Visserij in zwaar weer . . .

De visserij in zwaar weer . . .

Nee, het stormt niet op zee. Het stormt aan de wal. Van alle kanten gaat het flink tekeer. Het onweert. Donkere wolken pakken zich samen boven de hardwerkende vissermannen.  Als een bliksemslag bij heldere hemel volgen nieuwe regels elkaar op. Het lijkt wel of het onze mannen niet gegund wordt gewoon hun werk te doen. Heeft het tegenwoordig nog nut om gewoon je werk te doen? De boeren weten er alles van, vele bedrijven verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ook in de zorg, waar ik zelf werk, is het zwaar weer. Vele veranderingen worden doorgevoerd, en verandering is niet altijd verbetering, dat weet iedereen.  Samen proberen we er het beste van te maken. Maar regels zijn regels en dat betekent dat er aanpassingen gedaan moeten worden. Zo ook bij de visserman.

Ergens in een mooi kantoor zit een man in pak, driedelig met stropdas. Er zit geen eelt op zijn handen, en zijn pak wordt niet vies. Hij bedenkt weer nieuwe regels voor mensen die de hele week op zee zitten en hun gezin moeten missen. Hij kent ze niet, hij weet ook niet precies wat ze doen. Misschien weet hij niet eens hoe een kotter er uit ziet en wat er allemaal aan boord gebeurt. Maar regels verzinnen over iets wat je niet kent, dat kan hij wel. Wat de vissermannen ook proberen en hoe ze zich ook op allerlei manieren aanpassen, het is nooit goed. Na de maatregelen voor de ene nieuwe regel is daar alweer de volgende regel waar een oplossing voor moet worden gezocht. Ze worden als een kat in het nauw gedreven. Zoals jullie weten doet een kat in ’t nauw rare sprongen. Totdat hij uitgesprongen is en zijn zogenoemde 9 levens op zijn. Kotters, soms hele familiebedrijven zijn bezweken onder het zware weer waarin de visserij de laatste jaren verkeert.  

Na de verschillende keren waarin de visserman zich steeds aan moest passen door bijvoorbeeld nieuwe visserijmethodes toe te passen en gesloten visgebieden, windmolenparken die als paddestoelen de grond uit rijzen, kwam daar de discardban. Fel verzet en filmpjes over wat er met de discards gebeurt vlogen het internet over maar op een of andere manier heeft het geen nut. De overheid en de regering dan, komen die niet op voor hun landgenoten? Het enige wat de regering biedt op dit moment is een ondersteunende rol. Geen idee wat ze verstaat onder het woord ondersteuning. Ze stelt quota en reservaten vast en bevordert innovatie. Verder weet ze weinig van visserij of het leven van onze vissermannen af. Eens schreef ik een blog over Greenpeace. Een lezer gaf me een mailadres en adviseerde me het door te sturen naar een lid van de Tweede Kamer. Ik heb het gedaan en kreeg een mail terug. Waarschijnlijk van een jongedame achter een bureau die iedereen vriendelijke standaard mailtjes terug schrijft, zonder de inhoud van de mail daadwerkelijk gelezen te hebben.

Toen was daar Han Lindeboom, professor en anti-visserij populist. Jammer dat je anti visserij bent, want daar hoor ik ook bij, al sta ik als vrouw aan de zijlijn. Misschien als je ons echt zou kennen dat je erachter zou komen dat we best leuke mensen zijn die het beste met de Noordzee voor hebben. Of zou iemand zijn eigen werkgebied niet goed verzorgen? Deze professor komt met het idee de Noordzee te sluiten. Een natuurreservaat. Vol windmolens. Als je dacht alles gehad te hebben, kon dit er ook nog wel bij. Het gebied waar ze hun werk doen, waar ze de kost verdienen, dichtgooien. Ben benieuwd of Han het ziet zitten eens een weekje mee te gaan vissen, zal hij zien dat ze best meevallen, die vissers. Hij zal het in ieder geval goed van de kost hebben, vers gevangen Noordzee vis, ook goed voor de hersens trouwens. Misschien kan het hem op andere gedachten brengen, de opening voor de vissers op de Noordzee.

De vissermannen zijn het zat en hebben de handen ineengeslagen. Een werkgroep is opgericht met de naam EMK. Eendracht Maakt Kracht. De eerste vergadering was op Urk en wel op onze trouwdag. Bas zou samen met zijn broer ook van de partij zijn. Een tijdje liep ik rond met het idee mee te gaan naar die vergadering. Maar ja, wat heb ik als vrouw te zoeken tussen al die mannen, zou het nut gehad hebben? Achteraf gezien heb ik spijt en had ik gewoon mee moeten gaan. Al is het maar om te laten zien dat ik achter jullie sta, en met mij nog heel veel andere vissersvrouwen, dat weet ik zeker. Op de bewuste huwelijksdag zat ik alleen met mijn 2 kindertjes aan het verassingsontbijt. We hadden ons verslapen en Bas moest meteen door naar de vergadering. De andere gasten keken vreemd op toen ik vertelde dat ik mijn huwelijksdag vierde door met de kinderen te ontbijten terwijl mijn man op een vergadering zat. Ach, dat ben je wel gewend als vissersvrouw om het meeste alleen te doen. Het is je bestemming zeg ik altijd maar. Net zoals Bas dat altijd zo mooi zegt: visserman is geen beroep maar het is je destiny.

De grote vraag is nu, wat heeft er wel nut. Afgezien het feit dat alle dingen die je niet doet, zeker geen nut hebben. Ik heb een tijd geen blogs geschreven want ik wist niet of het wel nut had. Nu denk ik al heeft het geen nut, ik heb het toch geprobeerd. Of dit een goede blog is weet ik ook niet maar ik heb hem toch geschreven. Ik vind namelijk dat wij vrouwen ook van ons moeten laten horen. De mannen ploeteren de hele week en weten het hoofd boven water te houden. Wij zijn te stil, we laten alles over ons heen komen. Anja heeft van zich laten horen, op televisie voor heel Nederland. Ik vind het stoer als een vissersvrouw van zich laat horen. Een vrouw die zich geeft voor de visserij om haar man en bedrijf te steunen, zo horen wij vissersvrouw te zijn. We moeten ze terzijde staan. Ons verdiepen in de problematiek van de visserij. Want als ik heel eerlijk ben weet ik soms niet eens wat er allemaal aan de hand is. Wij vrouwen zijn zeker van nut want wij hebben weer andere talenten dan onze mannen die we gebruiken kunnen in de strijd om de Noordzee en de visserij.

Wat voor acties er moeten volgen, ik weet het niet. Of het nut heeft weet ik helemaal niet. Er is van alles geroepen, van Herman den Blijker tot reclames op televisie. Ik heb ook niet 1, 2, 3 een actie die zoden aan de dijk zet. Wat ik wel weet is dat we niet bij de pakken neer moeten gaan zitten. Wij vrouwen moeten ook meedoen. De ene komt op televisie tegenover Greenpeace, de andere hebben als familie een serie gedaan op televisie, of het nut heeft gehad, jazeker. Er wordt namelijk over gepraat, de gewone mens wordt bereikt. De mens die ons product kopen en eten moet. De doorsnee Nederlander. En als ik die mensen deze blog lezen en ik ze door deze blogs een kijkje kan geven in ons leven, heeft het al nut gehad. Dan zie ik dit als mijn taak, de blog van de vissersvrouw, om nuttig te zijn in de wereld van de visserij. Actie voeren met een flinke dosis humor, daar streven we naar. Publieksvriendelijk blijven zodat je de visserij positief op de kaart zet. Nu denk ik ook terug aan die keer dat we gevraagd werden mee te doen aan een programma. Jammer dat het over de inhoud van onze portemonnee ging en dat leek ons geen goed plan. We hadden echter wel de visserij weer even in de kijker gezet, en op televisie een kijkje in ons leven kunnen geven. Maar of het nou nut gehad zou hebben . . . om te laten zien hoeveel wij waard waren, laat mij dan maar lekker bloggen!

P.S. sinds kort heb ik een collega schrijver vanaf zee, namelijk de schrijvende visser. Zeker leuk om zijn blogs vanaf zee ook te lezen, zijn site kun je vinden op het volgende adres: www.deschrijvendevisser.nl  

11 comments

  1. Matthy Zegers says:

    Beste Vissersvrouw.
    Wat een goed geschreven stuk.
    Laat als vissersvrouw van je horen en zorg dat je je zorgen deelt via de media,hoe meer mensen het weten hoe meer begrip er hopelijk komt.Het kan toch niet zo zijn dat al die bobo’s in strakke pakken en onderzoekgoeroes hun zin krijgen en de visserij ten dode is opgeschreven.
    Ik ben de moeder van De schrijvende visser dus volg alles met belangstelling en ook ik erger me groen en geel aan alles waardoor de hardwerkende visseman in een kwaad daglicht wordt gezet.
    Ik wens jullie heel veel succes!!

    ps:Kan ik ergens een link vinden zodat ik je kan volgen
    Nu kwam ik bij toeval op jeblog via de schrijvende visser

  2. Alie de boer says:

    Super geschreven ik ben fan van je want ik weet ook van mn zelf dat ik te weinig doe maar me inzetten kan ik altijd ben zelf ook met een schipper getrouwd alles heel herkenbaar liep ook met het idee om mee te gaan masr dan ben ik weer bang dat ik de enige ben …. ga zo door

  3. W. de Boer says:

    beste Maria
    een goed initiatief.
    laten we vanuit de visserij vooral proberen met feiten op tafel te komen, en niet met oplopende emoties, want dan heb je het bij voorbaat verloren.
    Dit jaar ben ik in elk geval (zijdelings) betrokken bij de organisatie van het fisheries event; wellicht kunnen we dat ook een rol laten spelen bij het positief op de kaart zetten van de visserij
    je vader

  4. Beringsea says:

    Nou meid ik kan je zeggen blijf schrijven.je hebt een mooi talent.en je weet van talenten he

  5. G. Visser says:

    Maria je bent een topper! Lees je blogs graag, ik lach en huil met je mee in je blogs! Gewoon omdat we in die blogs elkaar als vissersvrouw tegenkomen! Je omschrijft wat velen van ons denken en voelen..
    We zijn met onze mannen verdrietig boos en gefrustreerd,
    Jou blogs geven de vissersvrouw (en ook menig visserman😉) moed, we maken er altijd het beste van ondanks alle zorgen die inderdaad als een grote wolk boven ons hangen, we zorgen op vrijdag voor een opgeruimd huis en humeur zodat we samen er een fijn weekend van maken
    Hoewel het inderdaad de laatste tijd over niets anders gaat….

  6. Albert Hoekstra says:

    Beste mevr. Romkes-de Boer,
    Met belangstelling uw blog “Visserij in zwaar weer”gelezen. Als leek begrijp ik het nut van de discardban niet. Het dient om overbevissing tegen te gaan wordt er gezegd, maar als er steeds minder vis komt omdat de ondermaatse vis moet worden aangevoerd werkt dit naar mijn mening juist overbevissing in de hand. Als gevolg hiervan zullen er nl. weer kleinere quota worden ingesteld met alle gevolgen van dien.
    T.a.v de windparken op zee wil ik nog opmerken. Kan er geen dialoog worden aangegaan met het Rijk. Het is toch van de zotte dat zeer veel moet wijken voor windmolens op zee. Er moet toch een mogelijkheid zijn dat bijv. molens verder uit elkaar worden gezet, zodat de kotters er tussendoor kunnen vissen. Eventuele leidingen/kabels van de windturbines moeten ze dan maar dieper leggen. Met de huidige moderne navigatiemiddelen kunnen de kotters zo tussen de molens doorvaren.
    Overigens door de discardban moet op de kotters ruimte gemaakt worden om de ondermaatse vis op te kunnen slaan.
    Dit kost extra tijd en ruimte. Vraag hiervoor als ludieke actie een vergoeding voor van het Rijk. Op de kotters wordt toch bedrijfsruimte ingeleverd t.b.v. de discardban.
    Ik wens u veel wijsheid in de wirwar van veel visserijregels

Geef een reactie